Het leven aan een zijden draadje

Ik zit gebogen boven mijn administratie. Het is weer de tijd van de maand dat de lonen betaald moeten worden. Ik zit middenin een betaling als ik een bericht binnen krijg van Korine, een vriendin van mij.

“Philippe, er wordt een jonge hond op marktplaats aangeboden en er zijn mensen onderweg om hem op te halen die hem in willen zetten als prooi voor hondengevechten. We moeten iets doen, wat kunnen we doen?” Ik laat de betaling even voor wat het is en duik in de zaak. De betaling van Sjoerd zijn salaris gaat even in de ‘wacht’ want dit heeft voorrang. Ik bel met de betreffende aanbieder van deze woef en het blijkt inderdaad zo te zijn dat er kopers onderweg zijn met niet al te beste intenties. Er wordt mij verteld dat als ik de hond wil hebben, ik ‘m direct moet betalen en komen ophalen. Het is een race tegen de klok want de andere kopers zijn al enige tijd onderweg. Ik laat alles voor wat het is, ren naar mijn auto en trap het gaspedaal diep in. Boete of geen boete, deze hond moet gered worden. De rit lijkt wel dagen te duren en de adrenaline giert door mijn lijf. Als ik maar niet te laat kom. Tijdens het rijden probeer ik opvang voor deze hond te regelen.

Eenmaal op het adres aangekomen blijk ik net voor de andere kopers gearriveerd te zijn. Pfff…. Wat een opluchting. Als ik binnenstap en de hond aanschouw, schieten de tranen in mijn ogen. Een hoopje ellende staat mij getraumatiseerd met angstige, grote bruine ogen aan te kijken. Ik zie een jonge woef die het zwaar te verduren heeft gehad. Elke beweging die hij maakt is er eentje met grote vrees, uit angst om weer een trap of een klap te krijgen van zijn ‘baas.’ Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Weg met deze woefel. Waarheen, waar naartoe maakt mij niks uit, als ik hier maar weg ben. Het huis stinkt, de mensen zijn om van te walgen. Ik betaal de vraagprijs voor deze hond en neem hem met mij mee naar de auto. Dan pas realiseer ik mij dat ik totaal onvoorbereid in mijn auto ben gestapt. Ik heb niks bij mij. Geen bench, geen hondendeken, helemaal niks om hem veilig in de auto te zetten zonder dat hij losbreekt. Hij zal dus los in de auto moeten en ik hoop maar dat hij mij niet tijdens het autorijden naar de keel vliegt. Het schuim staat inmiddels op zijn bekkie en hij staat te trillen van de angst – of is het agressie? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat wij weg moeten zijn voordat de andere kopers arriveren want ik heb zo’n onderbuik gevoel dat de situatie anders gaat escaleren. Het lukt mij om de hond in de auto te zetten en trap het gaspedaal weer helemaal in om ze snel mogelijk daar vandaan te zijn. Ik let met één oog op het verkeer en met het andere oog houd ik de woefel nauwgezet in de gaten. Tijdens de rit stop ik een aantal keren en maak wat foto’s. Deze Whatsapp ik naar Christophe, een vriend van mij, een honden gedragstherapeut. Nog geen drie minuter later ‘pingt’ mijn telefoon en lees ik zijn bericht: “zo’n schone hond moet een nieuwe kans krijgen. Kom ‘m maar brengen, dan ga ik met hem aan de slag om hem te leren een jonge woefel te zijn.” Yesssssssss. Uhhh…. Oefff… ik kijk opzij en zie dat de hond de hele auto onder spuugt. Het overgeefsel druipt langs de stoelen en de kofferbak weg de auto in. Tja, ach…. het is maar een vervoersmiddel.

Een uur nadat ik bij Christophe gearriveerd ben, wordt de woefel, we hebben hem Bobo genoemd, rustiger. Zijn nieuwe omgeving lijkt een goede werking op hem te hebben. Het voelt hier fijn voor hem. Hij wordt liefdevol door de roedel van Christophe opgenomen. Als ik afscheid neem om terug te keren naar huis en Bobo achterlaat bij Christophe, komt Bobo voor het eerst bij mij zitten en legt zijn hoofd op mijn schoot. Zijn hartslag is rustiger, de angst is uit zijn ogen verdwenen. Ik krijg een lik over mijn hand alsof hij mij bedanken wil. Deze woef heeft mijn hart gestolen. Ik durf hem voor het eerst zonder twijfel aan te raken en een geef hem een aai over zijn gezichtje … ‘het is goed jongen, voor jou gaan wij onze stinkende best doen om een gouden mand te vinden.’

Eenmaal thuisgekomen geef ik Korine een update van wat er allemaal gebeurd is. Daarna pak ik het werk weer op en ga ik verder met de loonadministratie en krijgt ook Sjoerd alsnog op tijd zijn salaris.

(Het herstel van Bobo heeft enige tijd geduurd. In de tussentijd zijn wij op zoek gegaan naar een liefdevol thuis voor Bobo en inmiddels heeft hij zijn gouden mand gevonden).

Schrijf uw reactie

Your email address will not be published.